Mediateka

Wielicka Mediateka to nowoczesne centrum multimedialne, społeczne i kulturalne.

Oficjalnie otwarta 16 września 2018 roku Wielicka Mediateka to nowoczesne centrum multimedialne, społeczne i kulturalne, gdzie znajduje się siedziba „Mediateka – Biblioteka Miejska w Wieliczce” oraz sala widowiskowo- kinowa z bogatą ofertą zajęć artystycznych oraz edukacyjnych. Budynek zaprojektowany został z myślą o zmieniającej się funkcji biblioteki, która z miejsca wypożyczania książek zmieniła się w centrum społeczne, centrum aktywności lokalnej oraz przestrzeń do spędzania wolnego czasu. To miejsce wielopokoleniowe gdzie każdy znajdzie dobrą lekturę i skorzysta z bogatej oferty kulturalnej. Wielicka Mediateka daje mieszkańcom możliwość obcowania ze sztuką, podczas okazjonalnych wystaw prac lokalnych artystów, a także jest miejscem gdzie odbywają się różnego rodzaju warsztaty artystyczne, podróżnicze oraz edukacyjne.

Kino Wielicka Mediateka

Kino Wielicka Mediateka to klimatyczne, a zarazem nowoczesne kino zrzeszone w sieci kin studyjnych i lokalnych, wyposażone jest w klimatyzowaną salę, wysokiej klasy 184 fotele kinowe, nowoczesny system dźwięku oraz najwyższej jakości projektor 2D i 3D. Kino Wielicka Mediateka zapewnia mieszkańcom miasta i regionu, a także turystom dostęp do edukacji, kultury i rozrywki związanej z wartościowym kinem. Podstawą repertuaru jest kino ambitne i artystyczne z bogatą ofertą dla młodej widowni. Kino Wielicka Mediateka- to miejsce które musisz odwiedzić!

Zapraszamy do skorzystania z oferty Kina Wielicka Mediateka. Ponadto zachęcamy do obserwowania nas w mediach społecznościowych Facebook/Kino-Wielicka-Mediateka oraz na stronie internetowej www.solnemiasto.eu, gdzie będziemy informować Państwa na bieżąco o organizowanych wydarzeniach oraz działalności obiektu.

PRZEGLĄD FILMOWY

plakat_KHPK cz.II
opis obrazka

Zapraszamy do Kina Wielicka Mediateka do udziału w przeglądzie filmowym „Krótką historię polskiego kina część II.: twórcy osobni”.” od lutego do listopada 2024 r.

Już 21 lutego 2024 r. o godz. 18:00 zapraszamy do Kina Wielicka Mediateka na film Ostatni dzień lata, reż. Tadeusz Konwicki 1958. Każdy film poprzedzony będzie prelekcją wprowadzającą widza w tematykę filmu. Kolejne daty pokazów filmowych będzie można sprawdzić na FB Kina Wielicka Mediateka.

Organizator przeglądu: Stowarzyszenie Kin Studyjnych
Kurator przeglądu: Tomasz Kolankiewicz
Partnerzy: WFDiF, DI Factory
Przegląd współfinansowany ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej

Kontynuacja przeglądu zawiera wybitne dzieła stworzone przez twórców, którzy nie wpisywali się w wiodące nurty, często stronili od grup twórczych czy formacji artystycznych. Byli swoistymi wolnymi elektronami, których filmy posiadały pewien osobisty sznyt. Były nie do pomylenia z dziełami kogokolwiek innego, autorskie, osobne. Tacy twórcy i twórczynie, często działający na marginesie
i podążający własnymi ścieżkami, po latach zyskiwali status wizjonerów. I faktycznie pchali polskie kino na nowe, niezbadane ścieżki. Ich filmy, mimo, że często nie dające się prosto zaszufladkować, nieoczywiste i zaskakujące, nadal olśniewają świeżością formy i prawdziwie autorskim wymiarem.
W przeglądzie znalazły się zarówno odważne eksperymenty formalne jak i nieoczywiste filmy gatunkowe. Dzieła kultowe i zapomniane arcydzieła. Ale przede wszystkim filmy, które, także dzięki wspaniałej cyfrowej rekonstrukcji, nadają się idealnie do ponownego odkrycia w kinach.

Tytuły:
1. LUTY – Ostatni dzień lata, reż. Tadeusz Konwicki 1958
2. MARZEC – Nóż w wodzie, reż. Roman Polański 1962
3. KWIECIEŃ – Ręce do góry, reż. Jerzy Skolimowski 1967
4. MAJ – Słońce wschodzi raz na dzień, reż. Henryk Kluba 1967
5. CZERWIEC – Trzecia część nocy, reż. Andrzej Żuławski 1971
6. LIPIEC – Na wylot, reż. Grzegorz Królikiewicz, 1972
7. SIERPIEŃ – Rejs, reż. Marek Piwowski, 1970
8. WRZESIEŃ – Konopielka, reż. Witold Leszczyński 1982
9. PAŹDZIERNIK – Krzyk, reż. Barbara Sass 1983
10. LISTOPAD – O-bi O-ba. Koniec cywilizacji, reż. Piotr Szulkin 1984

Ostatni dzień lata,
reż. Tadeusz Konwicki, 1958
czas trwania: 59’

Opis:
Ona i on spotykają się na nadmorskiej plaży. Historia, której nie da się opowiedzieć, bo cała jest nastrojem zapisanym w ruchomych obrazach. Pierwszy polski film nowofalowy, jeden z najniezwyklejszych debiutów w historii polskiego kina.

Więcej o filmie:
Ona (I. Laskowska) i on (J. Machulski) spotykają się na nadmorskiej plaży. Kobieta jest dojrzalsza, ale zarazem ostrożniejsza. To jej ostatni dzień nad morzem. Mężczyzna jest młody, wrażliwy, szuka jej bliskości. Ona mocno stąpa po ziemi, on wydaje się nie z tego świata. Przelatujące nad nimi odrzutowce przypominają grozę wojny. Na plaży nie ma nikogo. Bohaterowie w ciągu 6 godzin przybliżają się do siebie i oddalają, co mistrzowsko podkreśla kompozycja ujęć i proporcje sylwetek w kadrach. Historia, której nie da się opowiedzieć, bo cała jest nastrojem zapisanym w ruchomych obrazach. Debiut Tadeusza Konwickiego, pisarza był pierwszym polskim filmem nowofalowym, powstałym równolegle do francuskiej Nouvelle Vague. Konwicki jako kierownik literacki Zespołu Filmowego KADR zdobył się na eksperyment na marginesie swoich obowiązków, z minimalną ekipą i mikrobudżetem. Zaangażował rodzinę Laskowskich: Jana – operatora, Jerzego – kierownika produkcji, Irenę – aktorkę, a nawet ich matkę. Muzykę podał Adam Pawlikowski, aktor meloman, pamiętny Andrzej z „Popiołu i diamentu”. Reżyser osiągnął tak ciekawe rezultaty, że kontynuował karierę filmową w wybitnej formie kina autorskiego. Film zdobył Grand Prix na festiwalu filmów eksperymentalnych w Wenecji i na EXPO ’58 w Brukseli.

Nóż w wodzie,
reż. Roman Polański, 1962
czas trwania: 90’

Dramat psychologiczny rozgrywający się między trzema osobami w pozasezonowym pejzażu mazurskich jezior.
Znany dziennikarz sportowy Andrzej (Leon Niemczyk) jedzie z żoną Krystyną (Jolanta Umecka) na jednodniowy rejs jachtem, zabiera młodego autostopowicza (Zygmunt Malanowicz). Stara się olśnić chłopaka pozycją materialną, doświadczeniem życiowym, także żoną – zaprasza go na pokład jachtu. Na pozerstwo dziennikarza autostopowicz odpowiada postawą „młodego gniewnego”, ukrywając rozpaczliwą zazdrość i pragnienie posiadania takiego samochodu, jachtu, dziewczyny i… dużych pieniędzy.

Ręce do góry,
reż. Jerzy Skolimowski, 1967
czas trwania: 77’

Opis:
Jerzy Skolimowski, reżyser na emigracji po 14 latach wraca do swojego zatrzymanego w 1967 roku filmu o zjeździe absolwentów. Dobrze sytuowani lekarze z balu postanawiają jechać nocą do kolegi, który nie przyjął zaproszenia.

Więcej o filmie:Prolog w kolorze wprowadza w okoliczności realizacji oryginalnego filmu „Ręce do góry”. Po trylogii z Andrzejem Leszczycem reżyser zdecydował się uczynić go jednym z bohaterów – piątki bohaterów, którzy spotykają się po latach na balu absolwentów akademii medycznej. Ich pseudonimy: Zastawa (J. Skolimowski), Opel Rekord (T. Łomnicki), Alfa (J.Szczerbic) i Romeo (A. Hanuszkiewicz), Wartburg (B. Kobiela) sygnalizują status materialny i korzyści czerpane z małej stabilizacji lat 60. Próbą dla ich charakterów okazała się afera z okresu studiów, kiedy w czynie społecznym przygotowali wielkoformatowy portret Stalina, przez przypadek z podwójną parą oczu. Zasadnicza część filmu – czarno-biała opowieść o przyjaciołach – powstała w 1967 roku, ale została zatrzymana przez cenzurę. W wyniku rozmów z urzędnikami Skolimowski podjął decyzję o emigracji. Powrócił do tego filmu, na zaproszenie władz kinematografii w okresie solidarnościowej odwilży i w 1981 roku dokręcił kolorowy prolog, w którym wyjaśnia swoją ówczesną sytuację i obecną kondycję. Ilustruje go zdjęciami z planu filmu „Fałszerstwo” (1981) Volkera Schlondorffa, w którym wystąpił jako aktor w roli fotoreportera w zrujnowanym wojną Bejrucie. Ponadto zdjęciami z Londynu, m.in. marszów poparcia dla Solidarności. Muzykę do filmu skomponował Krzysztof Komeda. Natomiast w prologu wykorzystano fragment Kosmogonii Krzysztofa Pendereckiego. Eseistyczne walory prologu budują też cytaty ze współczesnego polskiego malarstwa: Edwarda Dwurnika, Teresy Pągowskiej, Zdzisława Beksińskiego i inni.

Słońce wschodzi raz na dzień,
reż. Henryk Kluba, 1967
czas trwania: 91’

Opis:
Chłopski przywódca z Beskidów zakłada tuż po wojnie osadę na Ziemiach Odzyskanych. Buduje z chłopami szkołę, ceglarnię i tartak. Towarzysze komuniści próbują wymusić na nim zgodę na oddanie dla ogółu ich społecznej własności. Trwa spór o władzę ludu.

Więcej o filmie:
Haratyk (Franciszek Pieczka), charyzmatyczny góral wyrasta po wojnie na chłopskiego przywódcę w swej wsi w Beskidach. Za namową przybysza spoza regionu wyprawia się z grupą mieszkańców na Ziemie Odzyskane, by w regionie Śląska założyć chłopską osadę. Udaje mu się uzyskać pozwolenie na zajęcie ziemi, ale żadnej innej pomocy. Stosunki na wsi i uroczystości publiczne pokazują rywalizującą o chłopa dwuwładzę kościoła i partii. Trudem własnych rąk ludzie Haratyka budują wiejską szkołę, ceglarnię i tartak. Wtedy Urząd Bezpieczeństwa przypomina im o konieczności przekazania społecznej własności na rzecz ogółu. Chłopi buntują się, gdyż inaczej rozumieją głoszoną przez propagandę władzę ludu. Negocjuje z nimi lokalny sekretarz partyjny, były partyzant „Mały” (Marian Kociniak). Na znak protestu Haratyk pali tartak, przenosi się ze swoimi ludźmi do lasu i stawia zbrojny opór. Zdradza go wiejski buntownik Górniok (Ryszard Filipski) i oddaje w ręce UB. Po trzech latach Haratyk wychodzi z więzienia. W pierwotnej wersji zakończenia chłopski przywódca po wyjściu z więzienia, nierozpoznawany, skazany był na żebractwo. Reżyser zmuszony do pozytywnego rozwiązania konfliktu dokręcił drugie zakończenie, w którym bohater po odbyciu kary otrzymuje od partii drugą szansę. Ludowa ballada w reżyserii Henryka Kluby stanowi oryginalną interpretację filmu socrealistycznego o dojrzewaniu chłopstwa do ideologii socjalizmu. Chłopi samoorganizują się i bronią idei władzy ludu. Twórca dowartościowuje tę walkę mityczną oprawą plastyczną na wzór malarstwa naiwnego oraz muzyczną – pieśniami według kompozycji Zygmunta Koniecznego w wykonaniu chóru z Istebnej. Film budzi pozytywne skojarzenia ze sztuką Siergieja Paradżanowa, ormiańskiego autora filmowego, twórcy arcydzieła „Cienie zapomnianych przodków” (1965). Autorem scenariusza, dialogów i tekstów pieśni był Wiesław Dymny, aktor, pisarz i poeta, artysta „Piwnicy pod Baranami”. Jego współpraca scenariuszowa i scenograficzna z Klubą zaczęła się od robotniczej ballady „Chudy i inni” (1966) i zaowocowała jeszcze filmem „Pięć i pół bladego Józka” (1971).

Trzecia część nocy,
reż. Andrzej Żuławski, 1971
czas trwania: 103’

Opis:
Młody mężczyzna, utraciwszy żonę i syna, zabitych przez Niemców na jego oczach, postanawia włączyć się w konspirację w okupowanym Lwowie. W czasie ucieczki trafia przypadkowo do mieszkania rodzącej. Kobieta łudząco przypomina jego żonę.

Więcej o filmie:
Michał (L. Teleszyński), młody mężczyzna, utraciwszy żonę i syna, zabitych na jego oczach, postanawia włączyć się w konspirację w okupowanym Lwowie. W czasie ucieczki przed Niemcami trafia przypadkowo do mieszkania kobiety. Helena (M. Braunek) łudząco przypomina jego żonę. Jej mąż został zatrzymany przez gestapo. Michał postanawia zdobyć środki utrzymania dla niej i dla dziecka. Jako karmiciel wszy w Instytucie Rudolfa Weigla, gdzie prowadzi się badania nad szczepionką na tyfus, otrzymuje dokumenty chroniące go przed wywózką i porcje żywności. W konspiracji przyjmuje pseudonim „Szary” i w gorączkowych halucynacjach próbuje wykonywać polecenia. Ma zamiar odbić męża Heleny z rąk gestapo. Brawurowy debiut Andrzeja Żuławskiego, pod opieką artystyczną Andrzeja Wajdy, nawiązywał do problematyki i stylu Szkoły Polskiej, a zarazem gwałtowanie ją przekraczał, eskalując okrucieństwo, chaos moralny, naturalistyczne obrazy. Żuławski wypracował wyrazisty, konwulsyjny język opowieści o szaleństwie moralnym wojny, jak gdyby był to czas nie tylko walki on przetrwanie, ale też wiarę w sens istnienia, w możliwość porozumienia z Bogiem. Wyrazicielem tych wątpliwości jest w filmie Marian (M. Grudziński), przyjaciel Michała. Apokaliptyczny klimat filmu wsparty jest na licznych cytatach z Apokalipsy św. Jana, ale też polskich romantyków („Ojciec zadżumionych” Juliusza Słowackiego). Fabuła odsyła do autobiograficznych doświadczeń z okresu okupacji Mirosława Żuławskiego, ojca reżysera, współscenarzysty filmu. W 1973 roku film zdobył nagrodę „Jantara” na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film” oraz Nagrodę im. Andrzeja Munka w PWSFTviT.

Na wylot,
reż. Grzegorz Królikiewicz, 1972
czas trwania: 71’

Opis:
Para niedostosowanych społecznie małżonków poszukuje pieniędzy na łapówkę. W desperacji dochodzi do zbrodni. Po kilku dniach małżonkowie zostają ujęci i stają przed sądem. Dopiero wtedy ujawniają swoje wstrząsające motywacje, dając dowody miłości.

Więcej o filmie:
Punktem wyjścia była autentyczna historia małżeństwa Maliszów, z lat 30. międzywojnia. Para małżonków, niedostosowanych społecznie, żyła w nędzy i upokorzeniu, odrzucona przez bliskich i pracodawców. W desperacji zamordowali troje ludzi. Stali się bohaterami jednego z najgłośniejszych procesów sądowych. Reżyser zrekonstruował ich historię w formie poematu fabularnego, skoncentrowanego na znaczeniach emocjonalnych i efektach wizualno-dźwiękowych. Bohaterowie: Jan (Franciszek Trzeciak) i Maria (Anna Nieborowska) Maliszowie porozumiewają się spojrzeniami i półsłówkami. Dopiero na sali rozpraw wyjaśniają swoje motywacje i dają dowody autentycznej miłości. Maliszowie wyznają, że cierpią z powodu braku porozumienia z ludźmi i dotkliwego poczucia obcości. Każdy z nich z osobna bierze winę na siebie, próbując odciążyć małżonka. Debiut reżyserski Grzegorza Królikiewicza okazał się arcydziełem ekseprymentalnego filmu fabularnego. Porównywano go ze „Zbrodnią i karą” Fiodora Dostojewskiego i filmami Ingmara Bergmana. Stanowił praktyczną realizację teoretycznej koncepcji reżysera, by interpretacji podlegała też przestrzeń pozakadrowa. Styl wizualny, w zdjęciach Bogdana Dziworskiego, odsyła do źródeł kina: niemego, ekspresjonizmu, surrealizmu, ale też nowofalowego dokumentu. Niezwykłe operacje montażowe dotyczą również ścieżki dźwiękowej opracowanej przez Jerzego Wrońskiego, w tym wygłuszania i eksponowania szmerów oraz uszlachetnienia surowego materiału kompozycją muzyczną. Dzieło uhonorowane Nagrodą FIPRESCI na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Manheim (1973) oraz nagrodami w ramach Lubuskiego Lata Filmowego (1973): Złotym Gronem za reżyserię, nagrodą za pierwszoplanową rolę męska dla Franciszka Trzeciaka oraz nagrodą za muzykę dla Henryka Kuźniaka i Janusza Hajduna.

Rejs,
reż. Marek Piwowski, 1970
czas trwania: 66’

Opis:
Zwykła wycieczka po Wiśle zamienia się w szopkę ku czci kapitana. Obywatele nie potrafią już odpoczywać prywatnie i bez programu. Kaowiec nie grzeszy inteligencją, a mimo to mnożą się pomysły.

Więcej o filmie:
Zwykła wycieczka po Wiśle zamienia się w szopkę ku czci kapitana. Obywatele nie potrafią już odpoczywać prywatnie i bez programu. Kaowiec nie grzeszy inteligencją, a mimo to mnożą się pomysły: święto kapitana, bal maskowy, quiz z wiedzy ogólnej, zbiorowa gimnastyka, gra w salonowca. Film był debiutem fabularnym Marka Piwowskiego, który w latach 60. zasłynął znakomitymi filmami dokumentalnymi ukazującymi w krzywym zwierciadle realia naszej małej stabilizacji. W przypadku „Rejsu” trudno utożsamić film jedynie z nazwiskiem reżysera, bowiem na planie panowała atmosfera improwizacji i wiele twórczego wkładu wnieśli współpracownicy i goście. W tym gronie należy wyróżnić współscenarzystów: Janusza Głowackiego – prozaika i dramaturga i Jerzego Karaszkiewicza – artystę STS, Stanisława Tyma – artystę STS, dramaturga, Jerzego Dobrowolskiego – aktora i twórcę kabaretów „Koń” i „Owca”, Andrzeja Dobosza – krytyka literackiego. To właśnie w tej komedii narodził się legendarny duet aktorski Jana Himilsbacah i Zdzisława Maklakiewicza. „Rejs” osiągnął w Polsce status filmu kultowego, a dialogi weszły na trwałe do potocznej polszczyzny jako przykłady peerelowskiej nowomowy. I miejsce w ankiecie tygodnika „Polityka” w kategorii: Najciekawsze filmy polskie XX wieku świadczy o tym, że „Rejs” króluje nie tylko pośród polskim komedii, ale też ponad dramatami i innymi gatunkami.

Konopielka,
reż. Witold Leszczyński, 1982
czas trwania: 88’

Opis:
Chłop żyje w zgodzie z naturą, tradycją i Panem Bogiem. Przy boku ma żonę, ojca, syna, córkę, kobyłę, krowę, psa i kury. Do wsi Taplary przyjeżdża do pracy nauczycielka z miasta. Jej pojawienie się wprowadza niepokój, zapowiada zmiany.
Więcej o filmie:
Kaziuk (K. Majchrzak) żyje w zgodzie z naturą, tradycją i panem Bogiem. Przy boku ma żonę (A. Seniuk), ojca, syna, córkę, kobyłę, krowę, psa i kury. Do wsi Taplary przyjeżdża do pracy nauczycielka (J. Sienkiewicz) z miasta. Jej pojawienie się wprowadza niepokój, zapowiada zmiany, rozbija poczucie jedności z czasem wiecznym i jego legendami. Kaziukiem targają sprzeczne uczucia: bunt wobec nowoczesności i ciekawość, pogarda i pożądanie wobec panny Joli. Namawia chłopów do przekopania świętej górki, która kryje złotego konia. Nie znajdują skarbu. Ścina święte drzewo, które było mu bratem. Niespodziewanie dla mieszkańców staje się rzecznikiem postępu. Witold Leszczyński, reżyser zdobył uznanie wybitym debiutem fabularnym „Żywot Mateusza” (1967), zaskoczył nowofalową „Rewizją osobistą” (1972) zrealizowaną w duecie reżysersko-operatorskim z Andrzejem Kostenko. „Konopielka” jest adaptacją powieści Edwarda Redlińskiego (1973), pisarza z nurtu wiejskiego, współscenarzysty filmu. Pisarz współpracował z filmem polskim przy scenariuszach do filmów: „150 na godzinę” (1971), „Awans” (1974), „Szczęśliwego Nowego Jorku” (1997), „Requiem” (2001). Film Leszczyńskiego zdobył Srebrne Lwy Gdańskie (1983), główną nagrodę krytyków na festiwali w Haugesund, Złotą Laseczkę i Nagrodę Publiczności na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Komediowych w Vevey w Szwajcarii (1983).

Krzyk,
reż. Barbara Sass, 1983
czas trwania: 88’

Opis:
Marianna, dziewczyna z marginesu, wychodzi z więzienia. Dostaje pracę w domu opieki społecznej, ale dalej nie ma dachu nad głową. Czy uda jej się wyjść na prostą? Ludzie bezdomni lat 80.: złodziejka, pielęgniarz, emeryt.

Więcej o filmie:
Marianna (Dorota Stalińska), dziewczyna z marginesu zwana „Perełką” wychodzi z więzienia. Dostaje pracę w domu opieki społecznej dla starców. Odwiedza swój dom rodzinny na Pradze i koleżków. Matka (Iga Cembrzyńska) jest, jak zwykle, pijana w sztok, a koledzy namawiają ją do szybkiej kradzieży w sklepie monopolowym. Marianna próbuje szukać pomocy u swojej kuratorki, ale wydaje się, że kobieta sama ma problemy ze sobą i odsyła podopieczną. Dziewczyna zbliża się do pielęgniarza, Marka (Krzysztof Pieczyński). Okazuje się, że czekając na przydział ze spółdzielni, zdążył wybudować sobie barak. W domu opieki społecznej trwa kontrola, przedstawiciele Solidarności szukają beneficjentów partii. Podejrzenie pada na emeryta, który podlega Mariannie. Marek najwyraźniej ukrywa coś przed dziewczyną. „Perełka”, odepchnięta przez Marka i upokarzana przez Starego, jest u kresu wytrzymałości nerwowej. Dom opieki wypełni się jej krzykiem. Trzeci samodzielny film Barbary Sass, klasyczki kina kobiet w Polsce. Po wieloletniej pracy w charakterze drugiego reżysera, w latach osiemdziesiątych Sass wkroczyła z impetem na drogę samodzielnej kariery trzema filmami z Dorotą Stalińską w rolach głównych, których tematem były szanse i ryzyko związane z usamodzielnieniem się bohaterek. Po udanym debiucie „Bez miłości” i znakomitej „Debiutantce” obie artystki, Sass i Stalińska, w Krzyku osiągnęły mistrzostwo, docenione na festiwalach w San Sebastian – Nagroda CAALA i wyróżnienie CIDALC (1983), Gdyni – Nagroda za rolę kobiecą (1984), Koszalinie – Grand Prix „Wielki Jantar” i Nagroda za rolę kobiecą (1983). Wróciły do sukcesu „Krzyku” i analizy swojej współpracy w filmie „Historia niemoralna” (1990).

O-bi O-ba. Koniec cywilizacji,
reż. Piotr Szulkin, 1984
czas trwania: 86’

Opis:
W wyniku wojny atomowej Ziemia nie nadaje się już do życia. Ludzkość schroniła się w betonowym schronie w oczekiwaniu na przybycie mitycznej Arki.
Więcej o filmie:
W wyniku wojny atomowej Ziemia nie nadaje się już do życia. Ludzkość schroniła się w betonowym schronie w oczekiwaniu na przybycie Arki, która przeniesie ich w bezpiecznie miejsce. Ocalała garstka Ziemian ulega degeneracji w wyniku strachu, głodu, choroby. Mit Arki, który utrzymuje ich przy życiu, a zarazem doprowadza do szaleństwa, jest efektem działań propagandowych rządu. Soft (J. Stuhr), funkcjonariusz służby bezpieczeństwa brał udział w przeprowadzeniu ocalałych do schronu, a teraz po roku wraz z nimi sięga dna egzystencji. Tymczasem sklepienie schronu grozi zawaleniem. Soft próbuje namówić Konstruktora do naprawy mechanizmu kopuły, która chroni przed radioaktywnym promieniowaniem. Kiedy kopuła pęka, tłum rzuca się w kierunku światła w przekonaniu, że wydarza się cud. Film science-fiction autorstwa Piotra Szulkina, który stanowi trzecią część postapokaliptycznej serii wraz z „Golemem”, „Wojną światów – następne stulecie”, „Ga, ga. Chwała bohaterom”. Fantastyczny kostium kryje nastrój beznadziei okresu stanu wojennego. W obsadzie aktorskiej ponownie Krystyna Janda (Gea), Marek Walczewski jako szef Softa, Mariusz Dmochowski jako milioner. Wśród znakomitych współtwórców filmu warto wymienić Witolda Sobocińskiego – autora „niebieskich” zdjęć i Jerzego Satanowskiego – autora muzyki. Na 10. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku Andrzej Kowalczyk zdobył Nagrodę za Scenografię (1985).

PROJEKTY

NHEF 2021 logo_belka-biala_zielone-napisy_RGB (1)
opis obrazka

Kino Wielicka Mediateka zaprasza szkoły i przedszkola do udziału w 18. edycji projektu Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej w roku szkolnym 2023/2024. W kinie będą realizowane cykle:

Przedszkola: „Poznajemy emocje” – zależy nam bowiem, aby towarzyszyć najmłodszym widzom w odkrywaniu siebie i swojej wrażliwości, nauce ekspresji własnych uczuć, radzenia sobie z emocjami i kształtowaniu poczucia własnej wartości.

Szkoły Podstawowe klasy 1-3: „Filmowe Podróże”

Szkoły Podstawowe klasy 4-6: „Kino Współczesne”

Szkoły Podstawowe klasy 7-8: „Od oglądania do czytania – egzamin ósmoklasisty” – w ramach którego prezentujemy filmy mające na celu wsparcie uczniów w przygotowaniu się do pierwszego ważnego egzaminu; to cykl, w którym odwołujemy się do tematyki filmów oraz przedstawianych w nich motywów, wskazując jednocześnie lekturę, w której dany topos można znaleźć.

Szkoły ponadpodstawowe: „Maturalne motywy w filmie i literaturze” – który, wraz z dotychczasowym cyklem „Film na maturze”, pomaga młodym ludziom w przygotowaniach do egzaminu dojrzałości z języka polskiego. Program pozostaje w zgodzie z podstawą programową Ministerstwa Edukacji i Nauki, zaś towarzyszące mu materiały dydaktyczne stanowią pomoc dla nauczycieli i edukatorów w jej realizacji. Organizatorem projektu jest Dział Edukacji Stowarzyszenia Nowe Horyzonty.

Zachęcamy do pobrania katalogu na rok szkolny 2023/2024. Link do katalogu NHEF: https://nhef.pl/upload/2023/05/katalog-23-24-calosc_1.pdf

Zapraszamy przedszkola i szkoły do zapisów poprzez formularz zapisów na stronie https://www.nhef.pl

NHEF plakat A2
plakat
opis obrazka

NAUCZYCIELU, WYCHOWAWCO CZY CHCESZ POKAZAĆ UCZNIOM WARTOŚCIOWE I MĄDRE KINO?

DOŁĄCZ DO PROGRAMU NOWE HORYZONTY EDUKACJI FILMOWEJ NA ROK SZKOLNY 2022/2023

Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej to ogólnopolski program edukacji filmowej dla wszystkich poziomów nauczania: przedszkoli, szkół podstawowych oraz ponadpodstawowych. To cykle tematyczne oparte na wyjątkowych filmach, dopełnionych o prelekcje, omówienia i propozycje warsztatów plastycznych, karty pracy, scenariusze lekcji oraz analizy psychologiczne do pobrania ze strony www.nhef.pl. Program jest powiązany z podstawą programową na wszystkich poziomach edukacji. Organizatorem programu jest Stowarzyszenie Nowe Horyzonty.

Przedszkole – cykl „Chodzę do kina”
Tytuły filmów: „Kacper i Emma – Najlepsi przyjaciele”, „Gordon i Paddy”, „Kacper i Emma – Zimowe wakacje”, „Basia 1 – serial”, „Wiking Tappi – zestaw 1”, „Pettson i Findus – Wielka wyprowadzka”, „Mama Muu wraca do domu”

Szkoła podstawowa klasy od 1 – 3 „Filmowi bohaterowie”
Tytuły filmów: „ Halvdan – prawie Viking”, „Nowe przygody Dzieci z Bullerbyn”, „Gwiadka Klary Muu”, „Jak ocalić smoka”, „Operacja człowiek w czerni”, „Kapitan Morten i Królowa Pająków”, „Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai. Tajemnica Skorpiona”

Szkoła podstawowa klasy od 4 – 6 „Młodzi w obiektywie”
Tytuły filmów: „Łowcy czarownic”, „Mamo, kocham Cię”, „199 małych bohaterów”, „Szczęściara”, „Brudna robota”, „Głowa pełna Ciebie”, „Lato, kiedy nauczyłam się latać”,

Szkoła podstawowa klasy od 7 – 8 „Świat wartości”
Tytuły filmów: „Lek na całe zło”, „Młodzieżowa Liga Mistrzów (Kids Cup)”, „Marona – psia opowieść”, „Maddy modelka”, „Lada dzień”, „Podnieść poprzeczkę”, „Ballet Boys”

Szkoła ponadpodstawowa „Filmowa historia Polski”
Tytuły filmów: „Piłsudski”, „Kamerdyner”, „Katyń”, „Pianista”, „Ułaskawienie”, „Jestem mordercą”, „Bogowie”

Cena biletu dla jednego ucznia na jeden pokaz filmowy to 9 zł.
Grupę przedszkolną, klasę można zgłosić do programu poprzez wypełnienie formularza zgłoszeniowego na stronie internetowej www.nhef.pl Zapisy potrwają do 5 października w przypadku pytań prosimy o kontakt z lokalnym koordynatorem pod nr tel. 12 385 88 38
Kino Wielicka Mediateka

materiały graficzne: Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
materiały graficzne: Stowarzyszenie Nowe Horyzonty
materiały graficzne: Stowarzyszenie Nowe Horyzonty

Repertuar Kina

REPERTUAR CZERWIEC 2024
CZERWIEC
sieć kin studyjnych

Cennik Kino Wielicka Mediateka

Bilet normalny

21 PLN


Bilet ulgowy

18 PLN


Bilet grupowy (min. 10 osób)

16 PLN


Bilet z Kartą Dużej Rodziny 3+

16 PLN


Bilet w ramach projektu KINO WIELICKA MEDIATEKA DLA SENIORA (poniedziałki)

12 PLN seniorzy


Bilet w ramach GABINETU FILMOWYCH CIENI

14 PLN


Bilet na Filmowe Środy

14 PLN


Bilet na Wakacyjne Filmowe Poranki, Filmowe Ferie

16 PLN


Bilet na Filmowe Ferie

16 PLN

  • Bilet ulgowy przysługuje dzieciom i młodzieży od 3 do 26 roku życia (za okazaniem właściwej legitymacji uczniowskiej lub studenckiej), osobom powyżej 60 roku życia, osobom z Wielicką Kartą
    Aktywnego Seniora 60+ (za okazaniem właściwej legitymacji).
  • Bilet rodzinny przysługuje osobom po okazaniu Wielickiej Karty Dużej Rodziny 3 +.
  • Bilet grupowy przysługuje grupom składającym się z minimum 10 osób.
  • Sprzedaż okularów 3D w kasie kina w cenie 3 zł.
  • Bilet na „Gabinet Filmowych Cieni” przysługuje każdemu widzowi w cenie 14 zł.
  • Bilet na projekt „Kino Wielicka Mediateka dla Seniora” przysługuje widzom powyżej 60 roku życia, tylko w poniedziałki na oznaczone w repertuarze seanse filmowe.
  • Bilet na „Filmowe Środy” przysługuje wszystkim widzom w środy na oznaczone w repertuarze seanse filmowe.
  • Bilet na Wakacyjne Filmowe Poranki, Filmowe Ferie przysługuje wszystkim widzom na oznaczone w repertuarze seanse filmowe.
  • Cennik obowiązuje od 5.02.2024 r.

cennik_od 5.02.24

Godziny otwarcia kasy kina

Kontakt

Biuro kina

  • Czynne od poniedziałku do piątku 8:00 -16:00
  • 12 385 88 38

Adres

  • plac prof. Mieczysława Skulimowskiego 3, 32-020 Wieliczka

Aktualności

Galeria

ZAPISY - KLIKNIJ TUTAJ